Michał Grychowski fotografia autorska

Leżajsk, Bazylika oo. bernardynów, ołtarz boczny, Szymon Hermanowicz, św. Kazimierz Jagiellończyk. Detal obrazu, obraz bitwy.

Szymon Hermanowicz, św Kazimierz Jagiellończyk, protektor Polaków w bitwie pod Połockiem w 1518 r. Ołtarz boczny, olej na płótnie, po 1620 r. W czwartej fazie wojny litewsko-moskiewskiej 1512-1522, wojska moskiewskie w 1518 r. uderzyły na ziemię połocką, rozpoczynając oblężenie Połocka. 29 lipca Rosjanie zostali pobici przez odsiecz wojsk polsko-litewskich pod dowództwem Olbrachta Gasztołda, Jerzego Radziwiłła i Jana Boratyńskiego. Według współczesnych przekazów, w krytycznym momencie bitwy, na chmurze pojawił się święty Kazimierz, który miał wskazać wojskom polsko-litewskim dogodne brody na Dźwinie. W tym roku wojska moskiewskie przeprowadziły jeszcze serię rajdów dywersyjnych, podchodząc pod Słuck, Mińsk i Nowogródek. W 1519 na państwo polsko-litewskie spadł kolejny najazd wojsk moskiewskich i współdziałających z nimi Tatarów krymskich chana Mehmeda I Gireja. Rosjanie podeszli na odległość kilkudziesięciu kilometrów od Wilna, pustosząc okoliczne wsie i miasteczka. Tatarom udało się rozbić siły polsko-litewskie w bitwie pod Sokalem. Jednak wojska moskiewskie nie doczekały się spodziewanej pomocy zakonu krzyżackiego, który zwlekał z rozpoczęciem wojny z Polską i zmuszone zostały do wycofania się. W lutym 1520 wojska moskiewskie ponowiły atak na Połock i Witebsk. W lipcu 1521 oddział kozaków starosty czerkaskiego Eustachego Daszkiewicza wyprawił się wraz z Tatarami krymskimi chana Mehmeda I Gireja na Moskwę. Po rozbiciu wojsk moskiewskich nad Oką oddziałom tym udało się podejść pod mury stolicy państwa moskiewskiego. Wielki książę Wasyl III zmuszony został do zapłacenia haraczu. Fragment obrazu.